Temple Brew House

Gerelateerde afbeelding

Temple Brew house is een typisch Engelse pub waar je uitstekend kunt eten. De bruine inrichting, de houten tafels en het lage plafond geven de pub een huiselijke uitstraling. Het is nog rustig in de pub zo vroeg op de avond, waardoor ik direct word geholpen. Aan de bar bestel ik de specialiteit van het huis en een glas Tempale. Dit is een donkerbruin Engels bier, waarvan wordt gezegd dat het oorspronkelijke recept nog stamt uit de tijd waarin de Tempeliers als genootschap actief waren. Een half uur later wordt het bord met ‘fish en chips’ voor me op de bar neergezet en raak ik met de barman in gesprek. “Wat brengt je hier?” vraagt hij met een typisch, haast niet te verstaan plat Engels accent. “Ik kom vanavond een bezoek brengen aan Temple Church,” antwoord ik. “Temple Church is vanaf vijf uur gesloten,” zegt hij. “Daar kom je vandaag niet meer in. Waar kom je vandaan?” “Uit Nederland.” “Jullie glorietijd is voorbij en het voetbal stelt niet veel meer voor,” stelt de barman met een triomfantelijke lach. Ik draai me van de barman weg en kijk naar het televisiescherm achter de bar, waar een Engelse voetbalwedstrijd opstaat. De wedstrijd kan me niet echt boeien, maar het is beter dan met de barman praten over het slechte voetbal in Nederland. In één teug drink ik mijn glas bier leeg. “Er wordt gefluisterd dat Temple Church een geheim met zich meedraagt.” Als door een wesp gestoken draai ik me om en kijk vragend naar de grijnzende barman, die al ver in de zestig moet zijn. “Wat voor een geheim?” vraag ik hem. “Eerst nog maar een biertje?” vraagt hij. Ik knik en de barman tapt mijn glas weer vol. “Temple Church, het is een vreemde plaats,” zegt de barman. “Al eeuwenlang wordt er flexplek utrecht generatie op generatie over het geheim van de Tempeliers gefluisterd”, zegt de man. Hij komt met zijn hoofd dichter naar mij toe, waardoor ik zijn slechte adem kan ruiken. “Eeuwenlang heeft er in de ronde kapel van de kerk een manshoog schilderij gehangen uit het jaar 1463. De titel van het schilderij was ‘Dans des doods’. Op het schilderij stond de volgende tekst: ik roep een ieder op mee te dansen; de paus, keizer en alle schepselen, arm, rijk, groot en klein. Dans maar mee, want rouwen helpt niet! Je moet naar mijn pijpen dansen.” Zonder enige hapering spreekt de barman de tekst uit, alsof hij deze al duizenden keren heeft uitgesproken. Hij kijkt mij met een onderzoekende blik aan. “Luister goed mijn vriend. Het schilderij is begin deze eeuw op een mysterieuze wijze verdwenen, maar de Tempe1 iers liggen nog altijd in de ronde kapel. Niemand weet wat er met het schilderij is gebeurd. Maar dat is niet het enige mysterie.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *