Een periode van reflectie

Gerelateerde afbeelding

Voor de veiligheid heb ik de sleutel van de balkondeur in de vuilnisbak gegooid, om maar nooit in de verleiding te kunnen komen daadwerkelijk te springen. Mijn moeder is niet voor niets voor mijn geestesoog verschenen en af en toe tref ik haar in mijn dromen aan, waar zij mij moed inspreekt. Hierdoor herinner ik me dat er nog altijd hoop is, zelfs in de benauwde situatie waarin ik mij momenteel bevind.
Het is een periode van reflectie. Pas nu realiseer ik me wat het vroege overlijden van mijn vader met me heeft gedaan. Ik was pas veertien toen hij wegviel. Ik weet nog goed dat ik de avond na zijn overlijden in slaap ben gevallen. ‘Als ik morgen wakker word, is alles weer normaal’, zo hield ik mezelf voor de gek. Maar in mijn leven werd niets meer normaal en mijn bindingsangst is daar een direct gevolg van. Ik heb destijds onbewust besloten dat het geluk voor mij niet is weggelegd. Alles wat ik opbouw, breek ik eigenhandig ook weer af. Zo is het gegaan met mijn carrière, met mijn rijkdom, met Kathleen en met de meesten van mijn vrienden. Het is voor mij onmogelijk geweest om het geluk in mijn leven vast te houden. Elke keer als ik dacht dat ik iets had bereikt, glipte het uit mijn handen. Momenteel ben ik op het absolute dieptepunt van mijn leven beland.
Voor buitenstaanders is het niet gemakkelijk om zich de pijn van iemand met een depressie te kunnen voorstellen. Een lichamelijk ongemak heb je, maar een geestelijke ziekte ben je. Dat is het grote verschil en zelfs in onze taal is dat zo bepaald: je hebt een gebroken been, maar je bent depressief. Dat maakt dat depressiviteit een overweldigende ziekte is die tot in de ziel voelbaar is. Wat er in een periode van een zware depressie gebeurt, kan ik nauwelijks onder woorden brengen. Het is een van de heftigste vormen van lijden die een mens kan ondergaan. Dat staat vast en helaas kan ik er over meepraten. Het is alsof er een deken kantoorruimte amsterdam over me heen is getrokken die bestaat uit een onverbiddelijke maar reële angst, zoals ik deze nog nooit eerder in mijn leven heb ervaren. Het duivelse karakter van een depressie zit in het feit dat deze ziekte de dimensie van de tijd buiten werking zet. De zwarte tunnel waarin ik nu zit, lijkt een eeuwigheidswaarde te hebben, wat een machteloos gevoel geeft. Dit verergert de geestelijke pijn zodanig dat het een haast niet te dragen last is geworden. Ik heb
er geen enkel benul van of ik hier ooit weer uitkom. Het is een onvoorstelbaar lijden dat mij overkomt en de duur van deze wanhoop is nog onbekend. Zo wil ik niet verder leven. Het enige wat me overeind houdt, is het beeld van mijn moeder die me met regelmaat moed inspreekt. Ze is levensecht en knikt mij bemoedigend toe, alsof ze weet dat ik ooit uit deze el lende zal ontsnappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *